Τα γατάκια και το homework

Αθλητικα


Η Εθνική επιστρέφει από τη Μαδρίτη με χρήσιμη/διδακτική ήττα κι ο Βασίλης Σκουντής ρίχνει ματιές στην ατζέντα του Δημήτρη Ιτούδη.

Aπέμεναν τρία λεπτά για να λήξει η τρίτη περίοδος, όταν ο Δημήτρης Ιτούδης ακούσθηκε (από τα ανοικτά μικρόφωνα της τηλεοπτικής μετάδοσης) σε άπταιστα αγγλικά να λέει φωναχτά αυτό που σκεπτόταν.

Παιδιά, τώρα θα δείξουμε εάν έχουμε χαρακτήρα ή είμαστε… γατάκια“!

Εκείνη τη στιγμή η Εθνική ομάδα βρισκόταν δέκα πόντους πίσω (63-53), είχε χαραμίσει το εντυπωσιακό come back που της προσπόρισε το 15-0 (από το 45-32 στο 45-47), αλλά τζίφος: όταν ακούσθηκε η κόρνα της λήξης στον πίνακα του WiZink Center αποτυπωνόταν το 87-80.

Με βάση το προκλητικό δίλημμα που έθεσε ο προπονητής της Εθνικής για να αφυπνίσει τους παίκτες και να τσιγκλήσει τον εγωισμό τους, εκ του αποτελέσματος προκύπτει ότι οι παίκτες είναι γατάκια, αλλά εδώ σπεύδω να παραποιήσω τον τίτλο του έργου του Λιουίτζι Πιραντέλο.

Διάβολε, δεν είναι έτσι αν έτσι νομίζετε.

Χρειαζόταν να αμπραγιάρουμε!

Εάν ο αγώνας της Τρίτης στο ΟΑΚΑ ήταν φαντασμαγορικός και συνήγειρε τον ενθουσιασμό, τις προσδοκίες και την αυξανόμενη λίμπιντο (sic) του ελληνικού μπάσκετικού έθνους, ο αποψινός στη Μαδρίτη υπήρξε πολύ πιο χρήσιμος και διδακτικός.

Έπρεπε κιόλας να…αμπραγιάρουμε, όπως λέμε και στο χωριό μου!

Έγραφα τις προάλλες ότι αυτή η Εθνική ομάδα έχει δυο υποομάδες, στη μία εκ των οποίων ενυπάρχουν επίσης άλλες δυο υποομάδες.

Ο Γιάννης ήταν σκέτη καταιγίδα στο Μαρούσι, αλλά στη Μαδρίτη η Εθνική έπρεπε να προσαρμοσθεί (ενδεχομένως και απροσδόκητα, ου μην και βιαίως) σε ένα εντελώς διαφορετικό στιλ παιχνιδιού και σε συνθήκες που ασφαλώς θα κληθεί να διαχειρισθεί προσεχώς, στα επίσημα και καθοριστικά ματς.

Η αντίδραση στις επικίνδυνες αποστολές

Τι μάθαμε απόψε; Όχι βεβαίως το πώς μπορούμε να νικάμε ερήμην του Αντετοκούνμπο (αλλά και του Σλούκα και του Παπαγιάννη), αλλά το πώς πρέπει να αντιδράμε σε δυσμενείς και ζόρικες καταστάσεις.

Όταν στην ανάπαυλα μεταξύ της τρίτης και τέταρτης περιόδου άκουγα από τα μεγάφωνα να παίζει το μουσικό σήμα των “Επικίνδυνων Αποστολών”, σκέφθηκα ότι ταίριαζε απολύτως στην ατμόσφαιρα.

Εκείνη τη στιγμή οι Ισπανοί προηγούνταν με 67-61 και η αποστολή της Εθνικής κατέστη ακόμη πιο επικίνδυνη όταν βρέθηκε πίσω με 14 πόντους.

Δεν κατάφερε να επιστρέψει για δεύτερη φορά, αν και στο 79-71 χάθηκαν τρεις μαζεμένες ευκαιρίες για να μειωθεί η διαφορά (Καλάθης, Παπανικολάου, Αγραβάνης), αλλά όπως λέει και μια παροιμία με κυνικό και μακάβριο νόημα, “Σάββατο πεθάνεις, Κυριακή πεθάνεις, Δευτέρα θα σε θάψουν”!

Στο κάτω κάτω της γραφής είναι καλύτερα να πεθάνεις σε ένα φιλικό ματς άνευ σημασίας και να επιζήσεις στο επέκεινα, όταν δεν θα υπάρχει κιόλας το περιθώριο της διόρθωσης του λάθους.

Το άλλοθι…



Διαβάστε τη συνέχεια: sport24.gr