Λεβέντικα ροβόλησες, αγαπημένε μου Αλέξανδρε Νικολαΐδη

Αθλητικα


Η Μαρία Καούκη γράφει για τον σπουδαίο άνθρωπο, Αλέξανδρο Νικολαΐδη και αποχαιρετά έναν φίλο που ροβόλησε λεβέντης.

Σίδνεϊ, Σεπτέμβριος 2000. “Έσπασε, μαμά έσπασε!” Αυτή η κραυγή απόγνωσης του Αλέξανδρου Νικολαΐδη έσκισε στα δύο τη σιωπή που έπνιξε το Ολυμπιακό γυμναστήριο. Όλοι είχαν αντιληφθεί ότι τραυματίστηκε σοβαρά. Αυτός ο δίμετρος γίγαντας σφάδαζε στο ταπί. Η διαδρομή του στους Ολυμπιακούς Αγώνες του Σίδνεϊ σταμάτησε στα προημιτελικά.

Αυτό έκανε πάντα ο Νικολαΐδης

Ο Αλέξανδρος Νικολαΐδης ήταν και τότε φαβορί για ένα Ολυμπιακό μετάλλιο. Σαν άλογο κούρσας, θυμάμαι, είχε μπει σ’ εκείνους στους Αγώνες. Ασταμάτητος ήταν. Αυτός ο μαχητής οκτώ μήνες πριν από το Σίδνεϊ είχε σπάσει για πρώτη φορά το πόδι του σε τροχαίο και πρόλαβε τη διοργάνωση, αλλά δεν μπόρεσε να φτάσει ως το τέλος της διαδρομής.

Κι όμως εκείνος είχε το μυαλό του στον άνθρωπο που πονούσε πιο πολύ κι απ’ τον ίδιο. Στη μάνα του, την Αναστασία που βρισκόταν στην κερκίδα μαζί με τον πατέρα του.


ΣΧΕΤΙΚΟ ΑΡΘΡΟ

Ο Αλέξανδρος Νικολαΐδης
ΑΘΛΗΤΙΚΗ ΕΠΙΚΑΙΡΟΤΗΤΑ

Η στιγμή που ο Αλέξανδρος Νικολαΐδης έκανε όλη την Ελλάδα να κλάψει: “Έσπασε, έσπασε μαμά”

image

Αυτό έκανε πάντα ο Νικολαΐδης. Αυτό έκανε και τώρα μετά το μεγάλο και γενναίο αγώνα που έδωσε. Ο ψηλός -σε όλα του- έβαζε τον εαυτό του μπροστά μόνο για να γίνει “ασπίδα” όσων αγαπούσε και όσων χρειάζονταν υποστήριξη. Σε όλες τις άλλες περιπτώσεις τον είχε σε δεύτερη μοίρα. “Ευτυχώς, έτυχε σε ‘μένα και όχι σε κάποιον άλλο από την οικογένειά μου”, είπε για τον καρκίνο.

Απλόχερα και κυρίως αθόρυβα πρόσφερε τη βοήθειά του. Κάτω από τις τεράστιες φτερούγες του μάς έβαζε όλους. Τουλάχιστον, για τον Αλέξανδρο μιλάω με βεβαιότητα και θα μπορούσα να μιλάω για ώρες, μέρες, μήνες ίσως μια άλλη στιγμή που οι λέξεις και οι αναμνήσεις δεν θα γίνονταν αλάτι στη βαθιά πληγή της απώλειάς του. Δεν είναι ωραίο, ενδεχομένως να αφαιρεί από το τακτ που απαιτεί η στιγμή όταν μιλάς για τις στιγμές που σε ένωσαν με έναν Άνθρωπο την ώρα που φεύγει, αλλά το κάνω για να επιβεβαιώσω όσα υπέροχα θα διαβάσετε για τον Αλέξανδρο Νικολαΐδη, σήμερα. Να είστε βέβαιοι ότι δεν είναι υπερβολές γι’ αυτή την ψυχή από μέλι. Κάθε μέρα έβρισκε τρόπο να γίνεται καλύτερος και να μεγαλώνει το ανάστημά του.

Πριν από τέσσερα χρόνια προσπάθησε να με βοηθήσει, εν αγνοία μου. Έψαχνε να μου βρει δουλειά, όταν έμεινα άνεργη. Όταν το έμαθα και δεν έβρισκα λόγια για να τον ευχαριστήσω απάντησε “δεν σου είπα τίποτε, επειδή δεν κατάφερα ακόμα κάτι. Αλλά, θα συνεχίσουμε φιλενάδα, μην ανησυχείς”. “Φιλενάδα”, αυτή ήταν η λέξη που χρησιμοποιούσε πρώτη από το 2000, όταν πρωτογνωριστήκαμε….



Διαβάστε τη συνέχεια: sport24.gr