Ζόραν Σρετένοβιτς, ο βουβός μαέστρος της παιδικής χορωδίας

Αθλητικα


Ο Ζόραν Σρετένοβιτς θα βγάζει πια τα συκώτια των αντιπάλων του στο εσωτερικό πρωτάθλημα του Παραδείσου και Βασίλης Σκουντής αποτίνει τα πρεπά στον αφανή ήρωα της θρυλικής Γιουγκοπλάστικα.

Έφυγε πρώτα ο Γκόραν Σόμπιν, τον ακολούθησε ο Ζόραν Σρετένοβιτς και η δόλια η Γιουγκοπλάστικα κοντεύει να μοιάσει στους Μπλέιζερς των 80s που επίσης ξεκληρίζονται σταδιακά.

Πάει και ο Σρετένοβιτς, λοιπόν. Η μάλλον ο… Σκρετένοβιτς όπως τον έλεγε, παραφθείροντας το επώνυμο του (όπως και άλλων δυο συμπαικτών του) ο Γιάννης Ιωαννίδης σε μια αλήστου μνήμης βεγγέρα το 1991 στη Ρώμη.

Καθόμασταν κάμποσοι δημοσιογράφοι μαζί του σε μια τέντα που είχε στηθεί έξω από το PalaEur όπου διεξαγόταν το Ευρωμπάσκετ και, κατά την προσφιλή συνήθεια του, ο “Ξανθός” αγόρευε περί μπάσκετ, αλλά επίσης και περί ανέμων και υδάτων.

Κάποια στιγμή, λοιπόν, ο τότε νεόκοπος προπονητής του Ολυμπιακού πήρε τα ποτήρια που βρίσκονταν πάνω στο τραπέζι και (όπως ο συχωρεμένος ο Νίκος Αλέφαντος με τους κεφτέδες στο εντευκτήριο του Πανελληνίου) άρχισε να τα βάζει σε θέσεις και να αναλύει το σύστημα που έπαιζαν οι Γιουγκοσλάβοι, οι οποίοι πέτυχαν κιόλας το repeat στη διοργάνωση.

Ο Σκρετένοβιτς, ο Ζντοκ και ο Χαλίλοβιτς του Ιωαννίδη

“Λοιπόν κοιτάξτε πως είναι το σύστημα του Ντούντα: εδώ παίζει ο Ζντοκ, εδώ ο Σκρετένοβιτς και εδώ ο Χαλίλοβιτς”!

Τα μπέρδευε κομματάκι τα ονόματα ο Ιωαννίδης και ως εκ τούτου εδώ χρειάζονται υπότιτλοι: ο Σκρετένοβιτς ήταν ο Σρετένοβιτς, ο Ζντοκ ήταν ο Ζντοβτς και ο Χαλίλοβιτς ήταν ο Ντανίλοβιτς!

Μικρό το κακό!

Ο Σρετένοβιτς ήταν γέννημα θρέμμα Σέρβος του οποίου το ταλέντο άνθισε στον κήπο του Σπλιτ: τον πήρε μαζί του ο Μπόζινταρ Μάλκοβιτς όταν άφησε τον Ερυθρό Αστέρα για να αναλάβει την τεχνική ηγεσία της Γιουγκοπλάστικα και προϊόντος του χρόνου αποδείχθηκε ότι σημάδεψε διάνα.

Εγκέφαλος και εξολοθρευτής

Ο Σρετένοβιτς δεν ήταν ούτε ο πιο ψηλός, ούτε ο πιο ταλαντούχος, ούτε ο πιο… όμορφος παίκτης των “Ζούτκι”.

Ήταν όμως ο εγκέφαλος της και ένας παίκτης ο οποίος στην άμυνα έβγαζε τα συκώτια των αντιπάλων του, χωρίς να νοιάζεται εάν αυτός που του ανέθετε ο Μπόζα ήταν κοντός ή ψηλός.

Όλα τα έσφαζε, όλα τα μαχαίρωνε και όποιος αμφιβάλλει περί αυτού, ας ανατρέξει στα στιγμιότυπα του τελικού του Final Four του 1989 (Γιουγκοπλάστικα-Μακάμπι) για να δει πώς ξεπάστρεψε τον Ντορόν Τζάμσι στο δεύτερο ημίχρονο.

Το διέπραξε ξανά το 1990 στη Σαραγόσα κόντρα στον Χουάν Αντόνιο Σαν Επιφάνιο, ενώ το 1991 στο Παρίσι, όπου η αποψιλωμένη (χωρίς τον Ράτζα και τον Ιβάνοβιτς) Γιουγκοπλάστικα πέτυχε το three-peat , ο Σρετένοβιτς μοίρασε 17 ασίστ στα δυο ματς και συν τοις άλλοις στον τελικό με την Μπαρτσελόνα άφησε τα κόκκαλα του στο παρκέ.

Σοβαρολογώ, έπαιξε 40 λεπτά, δεν βγήκε ούτε για να πάρει μια ανάσα!

Το ίνδαλμα του…



Διαβάστε τη συνέχεια: sport24.gr