Απονομή και μετά… ηλεκτρική σκούπα

Αθλητικα


Ο Παναθηναϊκός του Γιοβάνοβιτς για πάνω από μια ώρα έδωσε ρεσιτάλ τακτικής, απέναντι σε έναν προπονητή και παίκτες που δεν θυμίζουν πια Ολυμπιακό και παίζουν πολύ περισσότερο με την υπομονή και τα νεύρα του κόσμου τους, παρά με την μπάλα. Γράφει ο Παντελής Διαμαντόπουλος

Ήταν γραφτό στη μοίρα των Ολυμπιακών να το ζήσουν και αυτό. Να έχουν σε μια χρονιά τέσσερα παιχνίδια με τον Παναθηναϊκό. Να μην κερδίσουν κάποιο από αυτά. Να βάλουν ένα γκολ (σε σχεδόν… 400 λεπτά με καθυστερήσεις) και αυτό με καραμπόλα. Και στο τελευταίο από αυτά τα παιχνίδια, μέσα στο “Καραϊσκάκης” οι “πράσινοι” να κάνουν για καμιά ώρα επίδειξη τακτικού ποδοσφαίρου.

Ο Μαρτίνς με ευθύνες που τον βαραίνουν εδώ και καιρό (πιστέψτε με σε αυτό το ματς είναι και λιγότερες), ξεκίνησε με επικίνδυνη άμυνα, θεώρησε ότι οι φιλοξενούμενοι δεν θα τον απειλήσουν με το δικό τους σχήμα, αλλά μέχρι να καταλάβει τι είχε γίνει, ο Παναθηναϊκός έκανε την δουλειά του. Και το χειρότερο για τον Πορτογάλο; Μόλις πήγε να διορθώσει κάτι, αντί να βάλει γκολ, έφαγε.

Η ήττα βαθμολογικά δεν σημαίνει κάτι. Τελεία. Γιατί για όλα τα άλλα, πλην της βαθμολογίας, σημαίνει πολλά. Ο Γιοβάνοβιτς δεν κατέβηκε με 5-4-1 για να κάτσει πίσω. Για να ελέγξει κάθε κατάσταση το έκανε. Και με εξαίρεση τα πρώτα λεπτά, το πέτυχε. Όμως δεν χρειάζεται βαθυστόχαστη ανάλυση. Η ομάδα του Πειραιά έβγαλε πάλι τις αδυναμίες της. Κατέληξε να γεμίζει με κόσμο την αντίπαλη περιοχή, να γίνεται… φορ ο Σισέ και να μην σημειώνει κάτι περισσότερο από την μείωση του σκορ.

Την ζωή… ποδήλατο

Βλέπετε ένα ωραίο και νόστιμο πιάτο. Κάθεστε στο τραπέζι πιστεύοντας ότι θα του “αλλάξετε τα φώτα” και ξαφνικά στην δεύτερη μπουκιά… πνίγεστε. Βήχας, δάκρυα και περιμένετε από κάποιον να σας χτυπήσει στην πλάτη ή να σας δώσει κάτι να πιείτε. Ε, κάτι τέτοιο έπαθε ο Ολυμπιακός. Κόντρα στην αρχική εικόνα, έφαγε γκολ. Γιατί ο Παναθηναϊκός εκμεταλλεύτηκε στην πρώτη φάση, αυτό που πήγε να κάνει.

Ο Γιοβάνοβιτς άλλαξε κάποιους παίκτες για να κρατήσει φρέσκια -όσο γίνεται- την ομάδα του. Αυτό που δεν άλλαξε όμως, ήταν τον προσανατολισμό στους ποδοσφαιριστές του, στο να τρέξουν, να κυνηγήσουν μπάλες και να μην χαρίσουν διεκδικήσεις.

Ο Μαρτίνς από την άλλη, δεν ξέρω αν το είχε κάνει παραγγελία, αλλά εμφάνισε ένα σύνολο που γούσταρε να βγάζει σέντρες. Ο Ροντρίγκες και ο Λόπες ήταν οι μοναδικές αξιόπιστες αιχμές κουβαλήματος μπάλας και απειλής. Ο Ελ Αραμπί ήταν μπλοκαρισμένος και τα τρία πράσινα στόπερ περίμεναν. Όμως ο “αιώνιος” αντίπαλος, πρόλαβε. Πρώτη μπάλα στην πλάτη και ο Παλάσιος “χόρεψε”, τελείωσε εξαιρετικά την φάση και άνοιξε το σκορ. Μετά από λίγο πήγε να το επαναλάβει. Και όσο έβλεπαν ψηλά το ντουέτο Παπασταθόπουλου- Παπαδόπουλου, οι “πράσινοι” έβγαζαν μπάλες για να τους κάνουν…



Διαβάστε τη συνέχεια: sport24.gr